"Dieren zijn mijn vrienden...
en mijn vrienden eet ik niet op"
George Bernard Shaw - Toneelschrijver, scherpdenker en vegetariër
Mijn vuur
Fotografie is mijn vak. Dierenwelzijn is iets wat me diep raakt. Daarom zet ik me graag in voor een wereld waarin dieren met meer respect worden behandeld. Dit is een persoonlijk blog over hoe ik de dag van vandaag naar de wereld kijk.
Zonder dieren geen thuis
Dieren hebben altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld en zijn onmisbaar voor mijn geluk. Als kind had ik katten als honden. We namen ze soms mee op reis en ze volgden me overal en sliepen 's nachts gezellig bij mij. Mijn moeder nam ook gewonde of verloren dieren in huis, van vleermuizen en kikkervisjes tot een kat die ze stiekem uit het asiel adopteerde omdat mijn vader er geen wilde. Een beetje modder erop, en ze zei dat ze hem gevonden had. Ik heb het van geen vreemde. Met dieren kan ik me echt verbinden en kom ik tot rust.
De dromedaris
Enkele jaren geleden reisde ik door Marokko. Ik genoot er van de lekkerste vlees- en visgerechten. Tot ik op een ochtend, in een klein straatje in Dakhla, een vastgebonden dromedaris zag. Vijf dagen zat hij geknield in de brandende zon te wachten om geslacht te worden voor een huwelijksfeest. Dat beeld schudde me wakker. Ik besefte dat dit niet alleen daar gebeurt, maar ook bij ons, achter gesloten deuren. Dierenleed werd een realiteit die ik niet langer kon negeren. Ik voelde me misselijk, een hypocriet, en werd geconfronteerd met mezelf en besloot om actie te ondernemen. Tijdens die reis ging ik van bourgondiër naar vegetariër.
Een andere bril, levenslang
Sindsdien zie ik de wereld nooit meer op dezelfde manier. Gek hoe je leven ineens van koers kan wijzigen. Hoe één moment zoveel verandert. Zo voelt het echt voor mij. Ik had al eens geprobeerd te stoppen met vlees en vis. Maar zonder een echte drijfveer hield ik dat niet vol. Ik ben echt dankbaar dat dit moment op mijn pad is gekomen. Ik sta zoveel dichter bij mezelf.
Dierenliefde stopt niet bij mijn huisdier
Direct na die reis besloot ik me in te zetten voor dierenwelzijn. Zo werk ik o.a. als vrijwilliger in het Dierenasiel van Terneuzen, waar we ook Opa Nino, een senior hondje, hebben geadopteerd. Daarnaast zet ik mijn grafische kunsten in voor organisaties die zich inzetten voor dierenwelzijn en steun ik verschillende initiatieven ook financieel. Toen ik voor het asiel de affiches voor hun nieuwe gebouw mocht ontwerpen, ontstond er spontaan toch een kleine activiste in mij. 'Dierenliefde gaat verder dan je huisdier.'
De wereld verbeteren vanuit je hangmat
Zo kijk ik ernaar. Soms voelen we ons machteloos. We kunnen zo weinig veranderen aan oorlogen, politieke beslissingen of belastingen. Dat ligt grotendeels buiten onze invloed. Maar er zijn ook keuzes die we elke dag zelf maken. Voor mij was stoppen met vlees en vis zo'n keuze. Alleen al door anders te eten, spaar je in de loop van je leven het leven van honderden, misschien wel duizenden dieren. J estopt direnleed, je Dat besef voelt krachtig. Daarom noem ik het 'de wereld verbeteren vanuit je hangmat'. Zonder protestbord, zonder op de barricades te staan. Gewoon vanuit je hangmat, vanop je fiets kun je bijdragen aan een grootse verandering. Voor mij voelt dit heel machtig, heel groots.
Vroeger aten we ook vlees
Dat is een opmerking die terugkomt. En dat klopt. Als je mij vraagt wat ik ervan vind wanneer een familie een koe slacht om daar een week van te eten, dan is dat voor mij een heel ander verhaal. Waar ik moeite mee heb, is hoe dieren vandaag de dag op grote schaal als massaproduct worden behandeld. De kleine, ambachtelijke slager die zijn vak met ziel en respect uitoefende, maakt steeds vaker plaats voor de grootschalige industrie. Net dát is waar mijn pijn zit. Ik ben een genuanceerd denker. Meestal zie ik de grijstinten. Maar als het gaat over onnodig dierenleed, voelt het voor mij soms heel zwart-wit. We hebben vandaag een keuze. En precies daarom voel ik ook een verantwoordelijkheid.
Het lijkt wel een hype
Het lijkt misschien een hype, maar eigenlijk is het een teken dat steeds meer mensen het niet meer normaal vinden. Het gaat niet om een modetrend, het gaat om een verschuiving in bewustzijn, het besef dat we dit niet meer kunnen aanvaarden. Vrouwenstemrecht werd ook ooit een hype genoemd. Hypes gaan voorbij. Bewustwording blijft.
Vis
Vlees voelt voor veel mensen dichterbij. Met een dier op vier poten voelen we vaak meer verbondenheid dan met een vis. Toen ik me verdiepte in de visindustrie, ontdekte ik dat voor die ene vis op ons bord vaak ook andere dieren sterven als bijvangst, zoals dolfijnen, schildpadden en zeevogels. Daarnaast schrapen enorme sleepnetten de oceaanbodem leeg, waarbij koraal en ander zeeleven onherstelbaar beschadigd raken. Ook daar had ik me nooit echt bewust van gemaakt. Tot ik het wist.
Geen activiste
Ik ben geen activiste, wel heel begaan met dit onderwerp. Ik geloof dat iedereen op zijn eigen manier een steentje verlegt. De één zet zich in voor dieren, de ander voor kinderen in oorlogsgebieden, natuur of eenzaamheid. Niemand is beter dan een ander. Wat telt, is dat we het doen vanuit ons hart. Ik deel gewoon mijn verhaal.
Misschien wordt mijn verhaal jouw dromedaris.
Dit is nog maar het begin
Terwijl ik dit schrijf, heb ik vakantie. En toch blijft één gedachte terugkomen: hoe kan ik nog meer mijn steentje bijdragen? Ik heb diep respect voor iedereen die zich al jarenlang inzet tegen dierenleed. Dankzij hen is er al zoveel veranderd. Ik voel dat ik hier nog zoveel mee wil doen. Mijn hoofd zit vol ideeën. Hoe dat er precies uit gaat zien, weet ik nog niet. Maar ik geloof dat wanneer ik blijf delen, de juiste mensen op mijn pad zullen komen. En dat we samen nog veel meer steentjes kunnen verleggen. En als jij tot hier hebt gelezen: dankjewel.
Voel jij dat jouw talent ook buiten je onderneming iets kan betekenen? Niet omdat het moet, maar omdat het goed voelt om iets terug te geven.
